Geçenlerde iş arkadaşlarımızdan birinin 3 yaşındaki kızı ofise geldi. O an aylaklık yapıyorduk ve sıkılmasın diye birkaç kez onunla oyun oynama girişiminde bulunduk. Hiç oralı olmadı. Bize yüz vermeyen ufaklık, annesinin paçalarına yapışıp “Video aç” diye ağlıyordu. Sonunda başardı da… Merak ettik, biz de yancı gibi seyretmeye başladık. Hâlâ etkisinden kurtulamadık. HT Pazar’dan Mete Aker ve Serdar Yazıcı’nın haberi…

Küçük kızın Youtube’da merakla izlediği şey, evcilik oynayan çocukların videosuydu. Videoyu kapatınca yaygarayı basıyor, her defasında sonuç da alıyordu. Burada bir sorun vardı. Oyun oynamak yerine başkalarının oynadığı oyunu seyretmeyi tercih ediyordu…

Şaşkınlık verici bir durumdu. Ama şaşırmak için çok geç. Bu durum bir akıma dönüştü; hatta bazı kanalların milyonlarca dolar kazandığı, videoların milyarlarca kez izlendiği ticari boyutlara ulaştı. Küçük çocuklar evcilik oynayanları seyrederken, biraz büyüyünce bilgisayar oyunu oynayanları seyretmeye terfi ediyorlar. Annemiz çocukken bizim kuşağa “Şu bilgisayar oyununun başından kalk” diye söylenirdi. Artık öyle bir şey de yok… İyi de bu çocuklar bunu neden yapıyor? Dahası, pek çok anne-babanın tümüyle yabancı olduğu bu ‘pasif oyunculuk’ dünyası ileride nelere sebep olacak?